Archief van
Categorie: Geen categorie

Postcrossing #195 – Kinderen doen ook mee

Postcrossing #195 – Kinderen doen ook mee

English text below

Dat Moskou er ook zo uit kan zien, dat komt eigenlijk nooit in me op. Ik hou het liever bij de prachtige torens, maar dit hoort er ook gewoon bij. Het is zeker een echte wereldstad met ongeveer 12 miljoen inwoners. Een van die inwoners is Oleg van 9 jaar. Ik heb wel vaker een kaartje gekregen van een kind, maar die doen dan meestal mee met hun ouders. Oleg zoekt het allemaal zelf een beetje uit en heeft mijn profiel goed gelezen. Hij vertelt namelijk dat zijn favoriete films The Chronicles of Narnia en de nieuwste Star Wars zijn. Ik mag dan 15 jaar ouder zijn, maar ik heb nog geen enkele Star Wars gezien. Ook geen behoefte aan trouwens, ik hou het wel bij Star Trek.

The kids are involved

That Moscow also looks this way is something that never really comes to mind. I’d rather keep it to the beautiful towers, but this is also a part of the big city. It is definitely a real metropolis with about 12 million inhabitants. One of those people is Oleg who is 9 years. I have often received a card from a child, but they usually go along with their parents. Oleg does it all by himself and has good read my profile. For he says his favorite movies are The Chronicles of Narnia and the latest Star Wars is. I may be 15 years older, but I haven’t seen Star Wars. I also don’t really want to watch it, I will stay with Star Trek.

Talk to you later,

Alicia

 

Postcrossing #172 – Een miniatuur

Postcrossing #172 – Een miniatuur

English text below

manuscript

Dit soort afbeeldingen heb ik regelmatig gezien op de opleiding. En uitgerekend nu kon ik dus niet op het woord komen, een miniatuur dus. Het Engels bracht me ook al in verwarring, want daar staat illuminated en ik wist niet dat dat woord er ook voor gebruikt. Dus hoeray voor Google Translate die je het ook even allemaal goed uitlegt.

Van de tekst op de voorkant kan ik helaas niks maken, mijn oude talen en ontcijferingstechnieken zijn nooit echt goed geweest. De achterkant is gelukkig wel erg groot en duidelijk beschreven. De schrijver wil niks kwijt over haar/zijn eigen identiteit. Wel schrijft die dat hij/zij dit ook zo prachtig vindt. De details, het kleurgebruik en dat het zo jammer is dat dit verloren is gegaan door massa-productie. Ik ben blij dat het er nog is, nog blijer dat we zelf niet in de weer hoeven om dit te maken.

A miniature

This kind of pictures I have seen regularly on training. And precisely now I could not get the word, a miniature so. English even confused me, because of the word illuminated and I did not know that you could use that word for it.  So hoeray Google Translate for translation and the good explanation.

Unfortunately I can’t make anything of the text on the front. My ancient languages and deciphertechniques have never been that good. Luckily the back is very clear and large writen. The writer doesn’t want to reveal anything about his / her own identity. However, he/she writes that he/she also like the miniatures and think they are beautiful. The details, the use of color and it’s such a shame that this has been lost through mass production. I’m glad it’s still there, even happier that we do not have to bother to make it ourselves.

Talk to you later,

Alicia

 

Postcrossing #144 – I’m late, I’m late, for a very important date

Postcrossing #144 – I’m late, I’m late, for a very important date

English text below

klok

Dit is het type klok wat de White Rabbit uit Alice in Wonderland bij zich draagt, dus vandaar dat ik in de titel een quote van hem heb geplaatst. Dit is weer zo’n prachtig kaartje, dan kun je het bij mij al niet meer fout doen. Alles heeft zo’n fijn oud gevoel over zich en het is mooi bij elkaar neergezet. Yana raadt me het boek “The Humans” van Matt Haig aan. Ik las eerder het boek “Redenen om te blijven leven” van hem en dat vond ik best een goed boek. Sterker nog, die heeft heel lang op mijn kast gestaan als een boek dat ik nog eens doorblader. Helaas is dit boek nog niet naar het Nederlands vertaald en dan duurt het altijd veel langer voordat ik het boek lees, als dat überhaupt al gebeurd. Wel toevallig – toeval bestaat niet?- dat ze juist zo’n boek er uit pikt van een schrijver die ik al ken met een boek dat heel anders is dan wat hij al geschreven heeft. De aanrader blijft nog zeker wel even op een lijstje staan. Haar filmaanrader is A walk in the woods en daar ben ik dan weer totaal niet benieuwd naar plus de film heeft slechte recensies gekregen. Het kaartje vrolijkte ze verder nog op met Disney stickers, dus mijn dag heeft ze weer goed gemaakt.

I’m late, I’m late, for a very important date

This is the type of clock that the White Rabbit is carrying with him in Alice in Wonderland, so that’s why I’ve placed a quote from him in the title. This is another beautiful card, it can’t go wrong anymore. Everything has such a nice old feel about it and it’s beautiful put down together. Yana advises me the book “The Humans” by Matt Haig on. I read the earlier book “Reasons to live” from him and that was a beautiful book. It even stood on my bookcase for a long time, just so I could browse it once in a while.  Unfortunately, this book has not been translated into Dutch and then it always takes much longer before I read the book, as it already happened anyway. What a coincidence – coincidence doesn’t exist?- she picked a book from a writer I’ve known which is quite different from what he has written. The recommendation remains certainly for a moment on a list. Her film recommendation is A walk in the woods and I’m not curious about that one plus it has received bad reviews. She decorated the card with some Disney stickers, so she has made my day.

Talk to you later,

Alicia

Postcrossing #136 – Simpel Brest

Postcrossing #136 – Simpel Brest

English below

Brest Wit-Rusland

Steden in het buitenland vind ik meestal zo mooi, omdat ze imposant zijn. Sommige steden in Nederland, Leiden bijvoorbeeld, vind ik ook erg mooi, maar het buitenland lijkt het altijd beter te kunnen. Brest bewijst gelukkig dat het ook simpeler kan. Toch schijnt het best een grote stad te zijn en zeker niet onbelangrijk in het internationale verkeer. Dit kaartje laat alleen die grootsheid niet echt zien. Het zijn drie verschillende musea van de stad, gericht op de plaatselijke ambachten en geschiedenis.

Yulia, eens een andere schrijfwijze, is dol op shoppen, bloemen en reizen in Wit-Rusland. Eerste keer dat dit zo duidelijk vermeld wordt en ik moet toegeven dat veel postcrossers ook best reislustige mensen zijn en vaak ook al in Amsterdam zijn geweest. Ik kan het haar niet kwalijk nemen, volgens mij heeft Belarus -dat klinkt toch eigenlijk veel mooier- genoeg te bieden.

Simple Brest

I usually find the cities abroad beautiful because they look so impressive. Some cities in the Netherlands, Leiden for example, are also very beautiful, but they pull it of better abroad. Brest proves that it also can be lovely when it’s simple. Yet it seems to be a big city and certainly in international traffic. This card doesn’t show that greatness. They are three different museums of the city, focusing on local crafts and history.

Yulia, finally a different spelling, loves to shop, flowers and travel in Belarus. First time that this is stated so clearly and I must admit that many post-crossers are also quite fond of traveling. People and often already been in Amsterdam. I can not blame her, I think that Belarus- it sounds more beautiful in English than in Dutch- still has a lot to offer.

Talk to you later,

Alicia

Een beetje begrip

Een beetje begrip

Steeds vaker zie ik het in de columns van het treinkrantje de Metro terugkwamen. Lezers die in hun ingestuurde column vragen om het begrip van de andere lezers. Op dit moment kan dat zijn voor vluchtelingen, voor allochtonen in het algemeen en voornamelijk voor de onbegrepen mensen.

Elk stuk met dit onderwerp lees ik aandachtig. Zijn er dan toch mensen die het begrijpen? Die begrijpen hoe ik mij voel, die zelf doormaken of hebben doorgemaakt wat ik moet beleven. Veel hebben het over de anderen, ze zijn niet zelf de persoon die het niet ziet zitten, maar wekken wel het idee dat ze begrijpen dat de mensen met psychische stoornissen het makkelijk hebben. Ondertussen schud ik steeds vaker mijn hoofd, want wie snapt het nu werkelijk?

Ik mag niet klagen, als er meer aandacht wordt gevraagd voor mensen die elke dag strijd moeten voeren met zichzelf, dan is dat eigenlijk het mooiste wat er is. Een beetje begrip kunnen we met zijn allen sowieso wel gebruiken. En dat terwijl ik met mijn blog over vanalles schrijf wat mij bezig houdt, behalve over die enge, grote, zwarte hond (quote van Churchill) die er toch telkens de wacht houdt.

Nog nooit heb ik een geheim gemaakt tegenover niemand niet over wie ik ben, ook met al mijn tekortkomingen en alle grenzen die ik mezelf opleg, bewust of onbewust. Als iemand vraagt hoe het gaat, geef ik eerlijk antwoord, zelfs als die persoon daar niet op zit te wachten (oké, mensen van vroeger die ik opeens tegenkom, krijgen het sociaal correcte antwoord). Als ik het op zaterdagochtend heb over hoe ik moe ik het ben, zeg ik er steevast achter dat ik niet heb doorgehaald tot 5 uur. Ik kan het mij niet eens veroorloven, dus waarom zou ik tegenover anderen de schijn ophouden dat ik een persoon ben die het liefst elke avond tot het einde doorgaat. Ik ga op mijn eigen manier tot het einde door, wanneer al gedachten eindelijk verstommen en ik kan slapen, voor de paar uren die mij toch nog gegund zijn.

Mijn leven is niet continue kommer en kwel, zo voelt het op dit moment alleen wel. Ik ben het wel gewend en daarnaast er 9 van de 10 keer wel eerlijk over als men er naar vraagt. Wel pas als ik het zelf ook weer voor de volle 100% bewust van ben. Want als het in de schemering nog allemaal ok lijkt te zijn, dan kun je maar beter door razen. En dan word je weer stil gezet, bam, remmen en stoppen. Bij mij gaan de lichten weer uit, alles lijkt erger en zwaar. Het ene moment ben ik super vrolijk, het andere moment jank ik en trek ik de dekens over mijn hoofd. Ik kan de wereld soms niet aan.

Juist dat de wereld om mij heen het nog erg moeilijk heeft met het accepteren van geestelijk zieke mensen, op welke manier dan ook, zorgt bij mij voor een shut down. Want waarom zou ik meedoen in een wereld waar ik niet echt thuis hoor, waar ik mij vooral veel slechter voel dan wanneer ik op mijn eigen kamer zou zitten. Nogmaals, zo ervaar ik het niet elke dag, ik ben niet elke dag de doemdenker, de zwartgallige persoon of degene die je in verlegenheid brengt als ik zeg antidepressiva te slikken. De ene dag vind ik het namelijk fantastisch om een hele middag samen wat te drinken, wat te winkelen en te kletsen. De andere dag mag je er mij niet eens mee lastig vallen.

Ik verwacht niet dat mensen continue rekening er mee houden. Ik verwacht niet eens dat ik er zelf altijd rekening mee hou. De buien komen zoals ze zijn en vertrekken weer wanneer het weer klaar is. Het enige wat ik wil, is een beetje begrip. Dat ik er niet voor kies om de wereld zo te zien, sterker nog, ik kies er niet voor om mezelf het zo lastig te maken. Wie roept dat wij (ik en al die anderen) om aandacht vragen, misschien hebben we gewoon die ene schouder nodig om op uit te huilen. Hoe graag ik ook alleen ben, alleen met alle gedachten die soms zo comfortabel zijn, ik wil ook gewoon eens de duistere gedachten delen. Niet om anderen er lastig mee te vallen, al kan het voor een andere zwaar vallen, maar om te horen dat de lichte gedachten toch eigenlijk veel beter zijn.

We gaan de donkere maanden weer in, voor bijna iedereen sowieso een tijd die lastiger voelt. De korte dagen, de donkere tijden die juist langer duren en vooral weinig zonneschijn. Dus laten we elkaar niet nog meer naar beneden halen, op welke manier dan ook. Misschien breken de lichtpuntjes dan wel weer eerder aan.

Talk to you later,

Alicia

 

 

 

Josh dilemma

Josh dilemma

josh_2512330b

Bron: Telegraph

Eindelijk, mijn smeekbedes zijn verhoord. Josh Groban, mijn favoriete artiest allertijden komt weer naar Nederland. Ik heb al zoveel concertregistraties van hem gezien en ik geniet van de filmpjes die op Youtube rondzwerven. Hoe hij zijn fans op het podium krijgt, voor ze zingt, grapjes maakt. Dat wil ik ook wel heel graag in het echt meemaken. Zelfs zo graag dat het eigenlijk wel op mijn bucketlist staat. Hij is al eerder in Nederland geweest, maar telkens op zondag. Hoe leuk ik die man ook vind, op zondag wil ik hem dan weer niet zien. Dus het was afwachten tot hij een keer op een andere dag zou komen.

Lees Meer Lees Meer