De autismekaart werd weer eens gespeeld

De autismekaart werd weer eens gespeeld

De afgelopen weken stond het leven een beetje stil, daar zou ik al heel wat over kunnen zeggen, maar gezien de chaos in mijn hoofd, kom ik daar niet heel veel verder mee. Een terugkerend onderwerp was in ieder geval het lopende onderzoek naar autisme. Want dat moest volgens de professionals nu toch echt wel uitgezocht worden, uitsluiten of een richting geven. Dus ging ik drie keer naar een vriendelijke vrouw, weer een complete analyse van hoe het allemaal bij mij zit en dan hopen dat het een soort uitslag kan geven. Het ging niet helemaal van harte, alhoewel het onderzoek niet vervelend was. Morgen krijg ik de uitslag, dus het spookt nu nog meer door mijn hoofd.

Een beetje maar

Ik heb altijd wel gezegd dat ik overeenkomsten heb met mensen uit het autismespectrum. Ik hou van structuur, regelmaat en kan wel eventjes uit mijn doen zijn als het iets anders loopt. Al flip ik hem dan niet weer de pan uit, gewoon eventjes ongemakkelijk en dan weer verder. Ik ben niet erg sociaal, maar ik red mij prima in sociale situaties. Niet dat die ik altijd vrijwillig op zoek, maar mochten ze voorkomen, dan doe ik wel mee. Eerlijk gezegd gaat mijn kennis over autisme niet verder, ik heb me er nooit in verdiept. De kleine stereotype zaken, ach ja, daar paste ik misschien wel een beetje bij. Verder functioneer ik gewoon prima, tot nu toe dan, want het leven dat ik nu leid is ook geen leven.

Autisme kwam vaak genoeg voor als optie, maar werd zo wel door de professional tegenover mij, als mijn omgeving en mezelf toch wel van de hand gedaan. Nogmaals, misschien wel wat overeenkomsten maar niet groot genoeg om er een stempel voor te krijgen. De psychiater zag dat allemaal net iets anders.

(Ik wil overigens zeggen dat ik autisten niet raar vind of special snowflake achtig, ik zie het echt wel als een diagnose en dat autisten fijne mensen zijn die wat meer grenzen hebben, ik heb mezelf alleen nooit als autist gezien, daarin zit het probleem)

Gedwongen onderzoek

Ze kunnen je natuurlijk nooit helemaal ergens toe dwingen, maar ik voelde me behoorlijk in een hoek gedrukt. Door die psychiater die ik nooit heb gemogen, maar waar het nu allemaal wel erg stroef mee loopt. Ik was een bangerik en moest eens normaal gaan doen. Wat maakte het uit dat ik weer wat onderzoeken moest doen, dat ik er misschien wel een stempeltje bij krijg. Ik moest me niet zo aanstellen en gewoon eens luisteren. Tot die tijd ben ik altijd een zeer volgzame patiënt geweest. Trouw de opdrachten volgen, alles volgen en alles aanpakken wat zij maar wilde. Vanaf dit nare gesprek is dat wel iets anders gegaan. Sowieso ben ik erg onrustig en bozig, dus dat komt automatisch in de therapie ook wel een beetje naar voren. Ik heb het wel een beetje gehad met hun verkeerde interpretaties en achterbakse gedoe, maar ook dat is voer voor een andere keer.

‘Denk er maar even over na.’ Niet dat er in hun ogen ook nog maar iets was om over na te denken. Want in hun protocol ging het nu eenmaal op deze manier. Dus ik deed weer braaf wat ze wilde. Als zij vonden dat het moest, dan werkte ik hier wel aan mee. Zij het met grote tegenzin, maar als dat het zou zijn wat mij een beetje verder zou helpen, dan moest ik dat voor mezelf maar doen. ‘Rationeel wil ik dit best doen, emotioneel sta ik er compleet niet achter’.

Wat is het probleem

Om proberen uit te leggen waarom ik er niet achter sta, is een immense taak. Het is namelijk allemaal een gevoel. Ik hoef er geen stempel bij, vooral niet een stempel waar de samenleving al zo raar over doet. Vooral de mensen die wel heel dicht om mij heen staan, daar hoef ik er niet mee aan te komen. Nog zo’n ‘special snowflake’ stickertje waar geen begrip voor is. Omdat ik altijd heb gezegd dat ik wel een beetje autistische trekjes heb, ben ik vooral bang dat het genoeg is voor zo’n stickertje.

Op zich verander ik dan niet, ik ben nog steeds mezelf, wie dat ook mag zijn want daar heb ik op het moment ook geen idee van. Het beeld dat ik van mezelf heb, verandert dan wel, ik functioneer niet zoals ik altijd dacht dat het ging. Er is toch iets ‘mis’, iets wat ik aan mezelf dan moet accepteren. De gevolgen voor hoe ik over mezelf denk, zijn voor mezelf niet te overzien. Ik zit er totaal niet op te wachten. Voor de therapie heeft het ook rare gevolgen, een ander team waarin je dan behandelt moet worden en dus die nadruk op dat autisme. Allemaal veranderingen waar ik geen trek in heb en die ik op dit moment niet het hoofd kan bieden.

Het is een proces van wennen, wat allemaal uiteindelijk wel goed zal komen, vast. Ik zit er alleen niet op te wachten, überhaupt om het te weten en dankzij deze therapie moet dat toch.

Misschien ben je wel heel gewoon

Altijd heb ik een beetje het gevoel had dat ik iets anders was. Gewoon niet helemaal zoals mijn leeftijdsgenoten, wat rustiger en serieuzer. Niet dat ik er buiten viel, maar qua interesses lagen we gewoon niet helemaal op één vlak. Prima, dat heb ik allemaal kunnen accepteren. Er zijn ook genoeg mensen waar ik wel mee overweg kan en wel interesses delen. Dus zo anders ben ik uiteindelijk niet, zo voel ik me alleen soms.

‘Misschien ben je heel gewoon en wil je dat eigenlijk niet weten’, is wat de psychiater tegen me zei. Ik heb nog steeds geen flauw idee wat ik er mee moet. Ik ben ook best gewoon, ik denk zelfs dat we allemaal wel iets van onszelf hebben wat ons iets anders maakt dan anderen en dat is dan weer gewoon. Ik hoef niet die special snowflake te zijn, ik ben gewoon ik en dat moet goed zijn. Ik voel me daarin niet altijd geaccepteerd door anderen, maar voor mezelf is het wel oké.

Hopelijk valt de test voor mij goed uit. Dat ik niet wordt opgezadeld met een diagnose die ik al nooit wilde weten, omdat ik er niks mee kan. Welke weg ik dan nog moet gaan en hoelang dat allemaal wel niet gaat duren, dat is ook nog onzeker.

Morgen zal ik het weten, welke kant het op gaat. Krijg ik in ieder geval daarin een beetje rust.

Talk to you later,

Alicia

Geef een reactie