Ik kocht drie kaartjes

Ik kocht drie kaartjes

Drie kaartjes werden er gekocht, twee betaalde ik er en uiteindelijk ga ik in mijn eentje. Het zou haast klinken als een raadsel dat opgelost moet worden, maar ik heb er al zo vaak over na gedacht en het wordt er helaas niet beter van. Het is zoals het is.

Toen alles nog niet op zijn grondvesten stond te schudden, plaatste ik al iets over mijn plannen voor het jaar 2017. Daar is een gigantische stop in gezet en ik ben nog niet helemaal klaar voor om bepaalde dingen te plannen, maar elke week is er weer eentje waarin ik er nog niet zoveel van af heb gestreept. Ik had er dan ook nog niks van gepland, behalve het concert van Elisabeth.

De kaartjes waren binnen, ik had zelfs een partner in crime en het stond al groot in de agenda. Leuk zeg! Iets om naar uit te kijken, het eerste van vele plannen. Het kon alleen maar de betere kant op gaan, het voelde als een beginnetje om weer iets te ondernemen, mezelf die schop onder de kont te geven.

Boy, was I wrong

Gaan, niet gaan, gaan?

Rosanne wilde mij niet meer, het kaartje wel, dus gaf ik haar de mijne ook maar. Wat moet ik met één kaartje van een concert waar ik niet meer naartoe wil, naast wie zit ik dan in vredesnaam als ik wel ga? En de grootste motivator om hem weg te geven, de hoop dat ik er dan toch niet meer zou zijn. Dus wat zou ik toch met een kaartje moeten?

Mijn eigen letterlijke deadline verstreek en op het internet kwamen er steeds meer filmpjes en reclames over die concertenreeks van Elisabeth in Paleis het Loo. Alsof het me achtervolgde en het begon ook te kriebelen. Want Elisabeth is toch wel één van mijn favoriete musicals, eentje die ik alleen heb gemist omdat ik toen nog veel te jong was. Pia Douwes doet gewoon mee en Stanley Burleson ook! Het is dichtbij, op een prachtige locatie! Alicia, je gaat jezelf voor de kop slaan als je het mist.

Het geld dan? Kan ik weer 60 euro neerleggen, voor een minder goeie plek dan dat ik had? Wat boeit het, je zou met haar gaan en nu moet je alleen. Over en weer telkens de gedachten om het gewoon niet te doen. Maar ik zou mezelf echt werkelijk gaan slaan als ik het niet deed.

Ik had ooit twee kaartjes

In een opwelling kocht ik toch nog een kaartje voor de eerste avond, gewoon doen. Ik rekende met pijn af en kreeg het kaartje in de bus. Ooit had ik er twee en was het iets om naar uit te zien. Nu moet die zin nog ongelofelijk komen. Ik hoop zo dat ik er blij mee ben dat ik het toch heb gedaan, dat ik het voor geen goud had willen missen.

Er is nog wat tijd om er helemaal aan te wennen en er gebeurtenis van te maken om volop van te genieten, dat mag ook wel weer een keer.

Talk to you later,

Alicia

Geef een reactie