Ik leef … nog steeds

Ik leef … nog steeds

Ja ja, ik ben er nog wel. Alive and kicking, zullen we maar zeggen. Hoewel ik het niet echt verplicht ben om ook maar iets te zeggen over de afwezigheid, doe ik dat toch. Want het beginnen met een schrijven is een flinke horde die ik beter niet nog langer kan uitstellen. En wat is makkelijker dan gewoon alles van me af te schrijven. Niet dat ik alles kan opschrijven wat er in bijna twee maand gebeurd is. Bloggen kwam er gewoon niet van, wat moest ik in vredesnaam wel vertellen en wat niet. Dus ik doe een kleine poging om het een beetje samen te vatten.

Een bloggers jubileum

Weken blogde ik gewoon niet, bestond dit hele gebeuren voor mij niet. Ik was heel druk bezig met andere dingen, vooral niet knettergek te worden. Tot twee weken geleden, dat schrijven begon toch een beetje te kriebelen. Hoeveel ik ook had geprobeerd op papier te schrijven, als je het online wil gaan zetten, probeer je het toch een beetje anders te brengen. Het niet zo rauw willen overbrengen, was misschien wel net wat ik nodig had. Maar beginnen? Hoe dan? Ik had (en heb) amper de energie om mijn bed op te maken. Laat staan mijn brein compleet uitwringen en wat woorden hier neer te tikken. Totdat ik doorkreeg dat mijn blogverjaardag er aan zat te komen en niet een gewone verjaardag. Een heus mini jubileum van alweer 5 jaar. Nooit gedacht dat ik het zolang vol houden, dus nu dan stoppen, abrupt er klaar mee zijn, was toch niet helemaal wat ik wilde. Beginnen met die verjaardag vond ik weer een mooi punt, dus daarom ben ik hier toch aan het typen.

Mijn persoonlijke hel

De hele korte samenvatting van de afgelopen weken, ik weet niet hoe ik zou moeten beginnen. Sinds oktober/november van 2016 ging het steeds slechter met mij. Het lange wachten op het aanslaan van de therapie, nog steeds niet de juiste medicijnen, de complete uitzichtloosheid van de hele situatie. Wat had het voor zin, wat kon er in vredesnaam nog voor goeds gebeuren. Allerlei nare gedachten die door mijn hoofd spookten en ondertussen deed ik maar net alsof. Alsof ik nog flink aan het vechten was, maar ondertussen was ik eigenlijk aan het opgeven. Een nieuw jaar kwam, januari was nog verschrikkelijker dan andere januari’s die ik kende. Maar ik moest iets, ik moest mezelf een schop onder de kont geven. Dat wilde ik dan toch wel proberen, dus vanaf februari moest het anders. Ik maakte wat plannen, keek een beetje rond voor ideeën om te doen, probeerde planningen te houden. Niet dat er ook maar een greintje in me was die dat echt wilde. Ik deed het omdat ik dacht dat het goed zou zijn. Elke dag was weer een stukje dieper in mijn persoonlijke hel. En minder dramatisch kan ik het gewoon niet omschrijven. Het vervelende is, is dat ik er nog steeds diep in zit.

Waarschuwing: Onderstaande tekst gaat over suïcidaliteit en kan voor mensen 1. naar zijn om te lezen en 2. een trigger zijn. 

Te laat

Alle dingen die ik tegen mijn zin deed, probeerde, voor aan het strijden was, was allemaal heel erg te laat. De dingen die ik probeerde, toch deed voor anderen, iets leuk organiseren voor Roos, het was allemaal niet genoeg en veel te laat. Ze besloot dat ik het niet meer waard was om nog mee om te gaan. Daar kon ik het mee doen. Dat deed geen goed voor alle negatieve gedachten die er al rond spookten.

Het liefst wilde ik dood. Ik zet het er eindelijk gewoon neer. Ik heb een lang verleden met suïcidaliteit, ik heb nooit de angst gehad om er niet meer te zijn. Alleen maar verlangen. Vanaf december was die wens er alleen veel actiever en na de bom was het toch helemaal klaar. Wat heeft het voor zin als de enige persoon die er altijd was, mij te zwaar vond. De last die ik ben, voor mezelf en anderen, was gewoon niet meer te dragen. Ik zou mezelf en anderen een groot plezier doen door te verdwijnen. Dus ik bereide hier en daar wat voor, sprak er best open over, maar was uiteindelijk vooral erg eenzaam.

Verder kijken dan de deadline

Op therapie ging het over opname in een instelling, moest ik er vaker naartoe om in de gaten te worden gehouden en deed ik ondertussen van alles om maar afgeleid te worden van al die bonkende gedachten. Hier en daar wat olie op het vuur voor alle gedachten en de inzinkingen waren compleet. Voor mezelf dacht ik elke keer, met Pasen ben ik er niet meer. Dat voelde als een geruststelling, nog maar even en dan was ik er toch niet meer. Ik hoefde niet af te spreken of plannen te maken, want dan ben ik er niet meer. Het is nu alleen Tweede Paasdag en ik zit er nog. Niet volledig welwillend, maar ik wil ietsjes verder kijken. Elke dag is eentje verder, maar waarvoor en waarbij, geen flauw idee. Ondertussen probeer ik mooie dingen te vinden, helaas met een sluier er om heen, maar het is iets.

Donkere tijden op de blog?

In deze periode heb ik juist op het internet, voornamelijk twitter en instagram, heel wat andere mensen gevonden die ook met problemen kampen. En daaruit blijkt de taboe op alle mentale ziektes en dat je daar beter maar niet open over kan zijn. Voor openheid ben ik sowieso geweest, maar hoe en of dat gestalte gaat krijgen, hierzo? Daar ben ik nog niet over uit. Sowieso doe ik geen beloftes over tijden en dagen waarop iets online zal komen, het zal er wel een keer zijn. Omdat elke dag bij mij zo anders is, van wat ik kan presteren, is dat maar beter zo. Voor mij is dit vooral even een opening om gewoon weer te kunnen schrijven, over wat dan ook.

Genoeg gepraat weer, tot een volgende keer

 

 

 

 

 

Geef een reactie