Moe van het nadenken

Moe van het nadenken

Het is er helemaal uit, het zit even niet meer in mijn ritme om dagelijks op mijn blog te kijken. Hier en daar een stukje te tikken, even een gebeurtenis zeer uitvergroten, doen alsof ik een expert van films ben. Ik was er even helemaal klaar mee, dus zei ik tegen mezelf, een weekje vrij kan best. Een weekje werden er uiteindelijk drie, ik kon me er niet toe zetten. En ook nu is het weer even wennen om er goed te voor gaan zitten, even goed bedenken wat ik wil zeggen.

Niet zo’n frisse start

Januari, of eigenlijk 2017, was mijn langverwachte nieuwe start. In 2017 zou het allemaal stukken beter gaan, nieuwe kansen, nieuwe dromen. Na een jaar van stilstaan moest het wel anders worden. Nu is het jaar nog maar een maand oud, dus heel veel zinnigs kan ik er nog niet over zeggen. Toch was deze maand een hele slechte. Juist het onvoorspelbare, niet weten welke kant ik op moest en een paar pittige gesprekken op therapie. Mijn grafiekje – die mijn therapeut regelmatig voor me tekent- zat even op een heel laag punt. Daar waar ik nooit wil zitten, maar waar ik ontegensprekelijk wel in zat. Dus heel veel huilen, heel streng zijn voor mezelf, mezelf verfoeien vooral en ondertussen een beetje proberen je lessen toch nog uit te voeren. Dus ik was nogal kapot, helemaal munt en zelfs de kleine dingetjes begonnen me weer tegen te staan. Alles was stom, of dat maakte ik er wel van. De dagjes weg – ook op last van de therapeut- waren erg prettig, maar ik vond mezelf het niet waard om die te gunnen. Het was dus echt een maand weer van overleven en ik kan nu weer zeggen dat ik er een beetje overheen ben. Wel doodop van al die strijd, maar weer iets beter te pas. Dus niet meer elke avond huilen en mijn hoofd is weer wat rustiger.

Totale chaos

Want daar komt het eigenlijk op neer, rust. Zodra ik vermoeider ben, zodra er kleine tegenslagen zijn, er iets onverwachts gebeurd. Dan heb je mij dus op de achterste poten en gaat het al snel bergafwaarts. Voor januari is dat overigens wel weer normaal, december put me altijd uit tot op de bodem. Maar mijn hoofd trekt dat niet. Kortsluiting en dan trek ik me terug. Dan kan ik er niks bij hebben en is mijn hoofd eigenlijk het enige wat me bezig houdt. Eventjes een boodschap doen is eigenlijk al te moeilijk.

Juist in die chaos en moeite was ik ook even helemaal klaar met al dat geanalyseer van mezelf. Waarom denk ik zo? Waarom voel ik dit zo? Waarom ga ik nu huilen? Wat kun je anders doen? Wat zou je anders moeten doen? Na de vragen kwamen vooral de conclusies dat ik een verschrikkelijk mens ben. Vanzelfsprekend is dat ook niet heel goed voor je geestelijke toestand. Al die vragen en al dat gedenk leverde alleen maar meer chaos op. Juist het bloggen, normaal een hobby en dus iets leuks, werd een berg om tegenop te zien. Zelfs een review maken voelde als te veel en leverde allerlei negativiteit op. Dus stopte ik even met al dat schrijven.

Nieuwe maand

Nadenken kun je nooit helemaal stoppen, maar door mezelf te ontdoen van zo veel mogelijk prikkels, kon ik het ten minste wel uithouden. Het verstand zette ik zo vaak mogelijk op 0, door Arrow te kijken (echt een hele slechte serie), de sims te spelen, toch nog een boek te lezen. Het denken te ontvluchten, dat ook zeker, maar ook mezelf even wat rust te gunnen. Nu is het weer tijd om de schouders er onder te zetten, dus februari was weer een mooie deadline. Niet dat je dat helemaal kunt plannen, maar ik voel me nu wel weer zodanig oké dat ik weer wat dingen op een rijtje wilde zetten. En daar past bloggen ook weer gewoon bij.

Talk to you later,

Alicia

 

Eén gedachte over “Moe van het nadenken

Geef een reactie