Wat wil ik worden als ik ‘groot’ ben

Wat wil ik worden als ik ‘groot’ ben

Hoe vaak heb ik al wel niet antwoord moeten geven op wat je beroep voor later is. Dat begint al in die vriendenboekjes waarin je nog lekker dromerig ‘dolfijnentrainer’ invult of caissière je droombaan is. Een ander schrijft overigens er juffrouw neer en wijkt daar nooit meer van af. Ik wisselde ook nog wel eens af met kinderboekenschrijfster. Totdat de vraag niet meer uit het vriendenboekje komt, maar het serieus nadenken is over je toekomst.

Droombanen

Ik ben nog nooit een twijfelaar geweest, dus ook qua beroep was het al wel snel een keer klaar. Oké, die dolfijnentrainer heb ik één keer een serieuze kans gegeven op mijn 9e toen je daarvoor kon opgeven. Één dag trainer zijn in het Dolfinarium, dat leek mij wel wat. Ik werd niet gekozen, maar dat gaf niet echt, ik vond erover lezen al wel spannend genoeg. Nu wil ik niet eens een voet meer in het Dolfinarium zetten, de documentaire Blackfish heeft me daar wel volledig van genezen. Ernaast kon ik altijd nog blijven schrijven en de nieuwe Carry Slee worden bleef nog lang hangen. Op de middelbare school verdween dat overigens toch wel snel, zijnde niet zo realistisch en zodoende kwam ik uit bij geschiedenis. Het was nog geen vastomlijnde baan, maar het moest en zou iets met geschiedenis zijn. Vanaf de derde (2008/2009 praten we dan over) had ik mijn doel voor ogen. Havo afmaken, propedeuse op de lerarenopleiding halen, naar de universiteit en dan alleen nog maar schrijven en praten over geschiedenis. Dat was de droom. Inmiddels heeft realiteit een inhaalslag gemaakt.

Gestopt

School is van alles nog wel het moeilijkste om vol te houden geweest. Vooral het dieptepunt net na mijn eerste jaar op de universiteit, had ik geen flauw idee hoe ik school moest doen. Opstaan was een ramp, een volledige dag maken onmogelijk en concentreren was een leuk sprookje. Dus ik hield er een beetje op, probeerde nog wel wat toetsen te doen, maar had er uiteindelijk vooral geen puf voor. Toch hield ik me lang zelf voor dat ik nog wel weer terug zou komen. Ja, ik was eventjes gestopt, maar ik ging het echt nog wel afmaken. Ik was ten slotte eindelijk waar ik zijn wilde, geschiedenis. De studie is echt leuk geweest, ik heb er zoveel mooie dingen geleerd over mijn lievelingsvak. Daar kon ik toch niet mee stoppen, ik wil toch ook wel een papiertje halen. Iets bereikt hebben vooral. Maar helaas was dat een verre droom en heb ik nu eindelijk toch echt de knoop doorgehakt om sowieso niet meer terug te keren naar de Radboud. Een universiteit lijkt sowieso haast uitgesloten, dat brein van mij is echt dikke pudding, maar Radboud is helemaal over.

Wat wordt de volgende droom

Het is dat therapie nog niet helemaal opschiet en mij nog niet heeft gebracht waar ik zo veel liever had willen zijn. Dat had namelijk ook betekend dat ik in praktische zin weer iets kon gaan bedenken. Hoe ga ik mijn dagen vullen? Op dit moment is het nog niet aan de orde, maar ik denk er nog wel eens over na. Want ik wil ook gewoon een leuke baan hebben, met het perfecte aantal uren dat ik kan volhouden en dan zelfstandig kan zijn. Want in een supermarkt werken is voor nu heel handig en goed, dat is toch echt niet mijn droombaan. Dus wat dan wel?

Voorzichtig mijmer ik over boekenwinkels, neem nu Waanders in Zwolle. Dat is toch een perfecte plek voor mij? Misschien gids worden in een museum, toch nog iets met geschiedenis. Of is er nog iets anders waar ik mijn hart aan zou kunnen verpanden? De vraag ‘wat wil ik worden’ komt weer helemaal terug. Wat het precies gaat worden, only time will tell.

Talk to you later,

Alicia

Geef een reactie